เมื่อความรักจืดจาง.. ภาพที่เคยเลือนลางก็กลับแจ่มชัดขึ้นมา

จากที่เคยเห็นว่าทุกสิ่งสวยงาม มีแต่เรื่องน่าชื่นชม

กลับมาเห็นความมืดดำภายในจิตใจของคนที่เราคอยเอาสิ่งที่เรียกว่า “ความรัก” ไปปกปิดมันไว้

ซ่อนมันให้มิดชิด จนบางทีตัวเราเอง ก็ลืมว่ามันคงอยู่ และมองข้ามมันไปอย่างง่ายดาย

…..

เมื่อความรักจืดจาง.. ความอดทนก็เบาบางลงไปทุกที

จากที่เคยอดทน ทำเพื่อเขาได้ทุกอย่าง ไม่เคยบ่น ไม่เคยปริปาก ไม่เคยเรียกร้อง

ทน.. ทั้งๆ ที่บางครั้งตัวเองไม่มีความสุข

ทน.. ทั้งๆ ที่ต้องมีน้ำตา

ที่เคยทนได้ แม้เรื่องหนักหนา แต่มาวันนี้ แค่เรื่องเล็กน้อย ก็ทำให้เส้นความอดทนขาดผึง

…..

เมื่อความรักจืดจาง.. ความเข้าใจก็กลายเป็นความว่างเปล่า

จากที่เคยยิ้มรับทุกสิ่งด้วย “ความเข้าใจ”

ไม่เคยมองโลกในแง่มุมของความเป็นจริง ที่คนอื่นมองเห็น

คลุกคลีอยู่ในวงโคจรของความรัก ใช้ความรักแทนความเข้าใจ

เข้าใจทุกอย่าง แม้มันจะไม่สมเหตุสมผล

ที่เคยสูญเสียตรรกะที่มีไป ก็กลับมามองเห็นทุกสิ่งในโลกตามความเป็นจริง

…..

เมื่อความรักจืดจาง… ความต้องการก็ห่างหาย

จากที่เคยต้องการ เคยเรียกร้อง อยากได้ความรักกลับคืน

อยากพบเจอ อยากเห็นหน้า อยากพูดคุย อยาก อยาก อยาก.. และอยาก

ความต้องการลดลงตามความรัก

ไม่ต้องการอะไรอีกแล้ว.. แม้กระทั่งหน้าก็ยังไม่อยากจะมอง

…..

เมื่อความรักจืดจาง… ทุกอย่างก็เปลี่ยนแปลง

เรามองเห็นโลกในความเป็นจริงมากขึ้น

หยุดมองเห็นโลกเป็นสีชมพู ที่แม้บางครั้งจะเป็นสีชมพูย้อมด้วยสีเทาแห่งความเจ็บปวด

เมื่อความรักจางหาย อะไรก็กลับมาเป็นเหมือนเก่า

โลกของเขา กับ โลกของเราก็แยกจากกันได้

ไม่ต้องมีเขา ไม่ต้องมีเรา

มีเพียงตัวเอง อยู่ในโลกของตัวเอง..

หันกลับมารักตัวเอง ในแบบที่เคยรัก

เลิกทุ่มเทให้คนอื่นอย่างหน้ามืดตามัว..

เมื่อความรักจืดจาง..