เมื่อความรักจืดจาง.. ภาพที่เคยเลือนลางก็กลับแจ่มชัดขึ้นมา

จากที่เคยเห็นว่าทุกสิ่งสวยงาม มีแต่เรื่องน่าชื่นชม

กลับมาเห็นความมืดดำภายในจิตใจของคนที่เราคอยเอาสิ่งที่เรียกว่า “ความรัก” ไปปกปิดมันไว้

ซ่อนมันให้มิดชิด จนบางทีตัวเราเอง ก็ลืมว่ามันคงอยู่ และมองข้ามมันไปอย่างง่ายดาย

…..

เมื่อความรักจืดจาง.. ความอดทนก็เบาบางลงไปทุกที

จากที่เคยอดทน ทำเพื่อเขาได้ทุกอย่าง ไม่เคยบ่น ไม่เคยปริปาก ไม่เคยเรียกร้อง

ทน.. ทั้งๆ ที่บางครั้งตัวเองไม่มีความสุข

ทน.. ทั้งๆ ที่ต้องมีน้ำตา

ที่เคยทนได้ แม้เรื่องหนักหนา แต่มาวันนี้ แค่เรื่องเล็กน้อย ก็ทำให้เส้นความอดทนขาดผึง

…..

เมื่อความรักจืดจาง.. ความเข้าใจก็กลายเป็นความว่างเปล่า

จากที่เคยยิ้มรับทุกสิ่งด้วย “ความเข้าใจ”

ไม่เคยมองโลกในแง่มุมของความเป็นจริง ที่คนอื่นมองเห็น

คลุกคลีอยู่ในวงโคจรของความรัก ใช้ความรักแทนความเข้าใจ

เข้าใจทุกอย่าง แม้มันจะไม่สมเหตุสมผล

ที่เคยสูญเสียตรรกะที่มีไป ก็กลับมามองเห็นทุกสิ่งในโลกตามความเป็นจริง

…..

เมื่อความรักจืดจาง… ความต้องการก็ห่างหาย

จากที่เคยต้องการ เคยเรียกร้อง อยากได้ความรักกลับคืน

อยากพบเจอ อยากเห็นหน้า อยากพูดคุย อยาก อยาก อยาก.. และอยาก

ความต้องการลดลงตามความรัก

ไม่ต้องการอะไรอีกแล้ว.. แม้กระทั่งหน้าก็ยังไม่อยากจะมอง

…..

เมื่อความรักจืดจาง… ทุกอย่างก็เปลี่ยนแปลง

เรามองเห็นโลกในความเป็นจริงมากขึ้น

หยุดมองเห็นโลกเป็นสีชมพู ที่แม้บางครั้งจะเป็นสีชมพูย้อมด้วยสีเทาแห่งความเจ็บปวด

เมื่อความรักจางหาย อะไรก็กลับมาเป็นเหมือนเก่า

โลกของเขา กับ โลกของเราก็แยกจากกันได้

ไม่ต้องมีเขา ไม่ต้องมีเรา

มีเพียงตัวเอง อยู่ในโลกของตัวเอง..

หันกลับมารักตัวเอง ในแบบที่เคยรัก

เลิกทุ่มเทให้คนอื่นอย่างหน้ามืดตามัว..

เมื่อความรักจืดจาง..

ฉันรู้ดีว่าจดหมายฉบับนี้คงไม่มีโอกาสส่งถึงมือเธอ และคงไม่มีทางที่เธอจะได้อ่านมัน

แต่คงเป็นเพราะฉันเก็บมันไว้อีกไม่ไหว ถึงอยากจะเขียนจดหมายมาบอกกล่าวเรื่องราวในใจให้เธอได้รับรู้สักครั้ง

ทุกถ้อยคำที่อยู่ในจดหมายฉบับนี้ ล้วนเป็นความตั้งใจของฉัน และมันมาจากใจจริงๆ

ขอให้เธอเปิดหัวใจอ่านข้อความเล่านี้ด้วยความตั้งใจเช่นกัน

……

ก่อนอื่นเลย ฉันต้องบอกว่า ฉันขอโทษ

ขอโทษจริงๆ ที่ไม่สามารถเป็นได้ดั่งใจที่เธอหวัง

ฉันไม่อาจจะโตเป็นผู้ใหญ่ได้อย่างที่เธอคิดว่าฉันควรจะเป็น

ฉันยังคงเป็นเด็กในร่างกายของผู้ใหญ่

ทั้งความคิด และจิตใจของฉัน ยังเป็นเด็กอยู่เสมอ

มันยังคงเรียกร้องเอาแต่ใจ ต้องการเพียงแต่เธอ

ฉันขอโทษ ที่ฉันไม่สามารถลืมเธอได้เพียงชั่วข้ามคืน (หรือแม้กระทั่งบัดนี้มันจะเป็นชั่วข้ามปีก็เถอะ)

ฉันขอโทษ ที่ส่วนลึกในใจฉันยังคงคิดถึง และต้องการจะพบหน้าเธอเสมอ

ฉันไม่อาจแกล้งทำเหมือนว่า เรื่องราวที่เกิดขึ้นทั้งหมด เป็นเพียงแค่ความฝัน หรือเป็นเพียงแค่อดีต

ฉันยังระลึกถึงเธอเสมอ และหวังว่าเราจะเจอกันให้บ่อยครั้ง

นั่นทำให้ฉันเอาตัวเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเธอเสมอ แม้ว่าเธอจะไม่ต้องการ

ฉันไม่รู้ว่าจะห้ามหัวใจตัวเองอย่างไร ในเมื่อมันเรียกร้องจะเอานั่นเอานี่ไม่เคยจะเพียงพอสักที

เหมือนว่า ยิ่งให้ ยิ่งได้รับ มันยิ่งเรียกร้อง

ฉันขอโทษจริงๆ ฉันคงตามใจตัวเองมากเกินไป จนกระทั่งเดี๋ยวนี้มันไม่ยอมฟังคำสั่งฉันอีกต่อไปแล้ว

ฉันรู้ว่า เธออาจจะไม่อยากเจอหน้าฉันอีกต่อไปแล้ว

ฉันรู้ว่า เธออาจจะคิดว่าฉันเป็นแค่เพียงคนน่ารำคาญคนหนึ่ง คนที่เธอไม่ได้ต้องการ

แต่ฉันขอโทษถ้าจะต้องแจ้งให้เธอทราบว่า

ฉันไม่สามารถควบคุมความรู้สึกตัวเองได้

เพราะฉะนั้น บางครั้งฉันจำเป็นจะต้องโผล่หน้าไปให้เธอรำคาญบ้างในบางที

อย่าแปลกใจเลยถ้าเธอยังเห็นฉันมาวนเวียนไม่เคยห่าง

คงเพราะร่างกายของฉัน มันฟังเสียงหัวใจ มากกว่าเสียงที่สมองสั่ง

ขอโทษอีกครั้ง และอีกหลายๆ ครั้งในอนาคต ถ้าจะต้องรบกวนเธอ

…..

แต่ที่จริงแล้ว ฉันว่า มันไม่ใช่ความผิดของฉันทั้งหมดหรอก

มันเป็นความผิดเธอด้วย ที่คาดหวังจะให้ฉันเป็นในสิ่งที่ฉันเป็นไม่ได้

และเป็นความผิดของเธอ

ที่ทำให้ฉันตกหลุมรักตั้งแต่แรก

ถ้าหากวันนั้น เราไม่ได้พบกัน และเธอไม่ได้ทำให้ฉันรัก

เรื่องราวที่น่าปวดหัวเหล่านี้คงไม่เกิดขึ้น

เพราะฉะนั้น ฉันจะทนเท่าที่ฉันทนได้

และเนื่องจากมันเป็นความผิดเธอครึ่งหนึ่ง เธอจึงจำเป็นต้องทนในสิ่งที่เธอทนได้ด้วย

ขอบคุณในความกรุณา

และขอบคุณที่อ่านมันอย่างตั้งใจ

…..

รักเสมอนะ รู้ใช่มั้ย

เด็กโข่งในร่างผู้ใหญ่

เธอเห็นท้องฟ้านั่นไหม..

ฉันเก็บเอาไว้ให้เธอ..

และจะเป็นเช่นนั้นเสมอ..

…..

เพลงเก๊าเก่า.. แต่คุ้นหูเคยได้ยินมานาน

ช่างเป็นเพลงที่ยกยอตัวเองชะมัด เหมาเอาเองว่าท้องฟ้าที่เธอเห็นนั่นน่ะ ฉันตั้งใจจะทำให้เธอทั้งนั้น ถ้าไม่มีฉันมันคงไม่สวยงามอย่างนี้หรอก

แต่พูดจริงๆ.. แกไปทำอะไรกะท้องฟ้าตั้งแต่เมื่อไหร่ ห๊ะ ?

เอาเถอะ เราจะไม่เถียงกับคนแต่งเพลง

ช่วงหลังๆ มานี้ รู้สึกว่าตัวเองจะแหงนหน้ามองดูท้องฟ้าบ่อยขึ้น

และเกือบทุกครั้งจะต้องมองเห็นความงดงามของมัน

แม้ว่าจะชอบเมฆก้อนโตๆ ดูขาวโพลนไปทั่วท้องฟ้า

หรือช่วงเวลาแสงแดดอ่อนๆ ย้อมฟ้าให้กลายเป็นสีส้ม

แต่ท้องฟ้าตอนกลางคืน ยามที่เห็นแค่พระจันทร์ หรือดวงดาวก็สวยงาม เย็นใจไม่แพ้กัน

สรุปว่า ไม่ว่าจะเป็นเวลาไหน ท้องฟ้าก็มีพลังดึงดูดให้ต้องมองได้ทุกครั้ง

และในทุกๆ วัน ท้องฟ้าจะเปลี่ยนแปลงไป ให้เราได้ชื่นชมในมุมมองใหม่ๆ ได้เสมอ

ไม่เคยรู้สึกว่ามีวันไหนซ้ำกัน

หรือแม้กระทั่งในเวลาเดียวกัน เพียงแค่หันมองไปอีกด้าน เปลี่ยนมุมมองไปอีกมุม ท้องฟ้าก็มีเสน่ห์ไม่เหมือนกันแล้ว

และยิ่งมองมากเท่าไหร่ ยิ่งเหมือนต้องมนต์ให้หลงใหลไปในความสวยงามที่ธรรมชาติบรรจงสร้างสรรค์ขึ้นมามากขึ้นทุกที

ถ้าหากคุณไม่เคยมองท้องฟ้า ปล่อยให้ตัวและใจ อุดอู้อยู่ในห้องสี่เหลี่ยมแคบๆ นั่งมองแต่สิ่งของ และเทคโนโลยีที่มนุษย์สร้างขึ้น ลองเปิดตัวเองสู่โลกภายนอกสักครั้ง เหลียวมองท้องฟ้าทุกครั้งที่มีโอกาส และชื่นชมในความงามของมัน

หาสุนทรียะให้ตัวเองบ้าง

แล้วคุณจะรู้ว่า โลกของเราน่าอยู่กว่าที่คิด

และเมื่อไหร่ก็ตามที่เธอมองท้องฟ้า ขอให้ระลึกไว้เสมอว่า

“ฉันเก็บเอาไว้ให้เธอ”